Gert's blog

Ik zit mijn posting van gisteren nog eens na te lezen en zie ineens dat ik helemaal niet verteld heb voor wat voor soort operatie ik gisteren naar het ziekenhuis ben geweest. Wellicht onbewust verdrongen. Ook al wordt dit soort problemen in de hele wereld behandeld met allerlei verdovende zalfjes, suggererend dat ze zullen verschrompelen, een blijvende oplossing kan je eigenlijk alleen maar bereiken met een operaties. Hoewel men daar in sommige landen vrij open over praat, is het voor een Nederlander over het algemeen een onderwerp waarover je niet zomaar praat. Aambeien.

Ik zit mijn posting van gisteren nog eens na te lezen en zie ineens dat ik helemaal niet verteld heb voor wat voor soort operatie ik gisteren naar het ziekenhuis ben geweest. Wellicht onbewust verdrongen. Ook al wordt dit soort problemen in de hele wereld behandeld met allerlei verdovende zalfjes, suggererend dat ze zullen verschrompelen, een blijvende oplossing kan je eigenlijk alleen maar bereiken met een operaties. Hoewel men daar in sommige landen vrij open over praat, is het voor een Nederlander over het algemeen een onderwerp waarover je niet zomaar praat. Aambeien.

Vanmorgen was ik zoals altijd bijtijds wakker. Om een uur of zeven ben ik opgestaan en heb ik een broodje gegeten. Om 8.00 uur koffie met Talita en daarna niks meer. Ik had van de anesthesist niet te horen gekregen dat ik nuchter moest blijven. In mijn beleving: met een ruggeprik hoeft dat niet. Toen ik in het ziekenhuis aankwam kreeg ik te horen dat ik wel nuchter had moeten blijven omdat soms een ruggeprik niet lukt en er dan toch op een algehele anesthesie moet worden overgegaan. Ik had anders meteen geholpen kunnen worden maar nu lieten ze eerst nog even iemand anders voorgaan.

Crash ……! Dat klinkt natuurlijk best erg en dat was het ook, een beetje rampzalig ook voor iemand waarvoor zijn Mac een deel van zijn leven is geworden. Maar er was geen sprake van gekreukeld staal, gebroken armen, veel bloed en veel pijn. Nee, ik was nauwelijks in Amerika of mijn harde schijf crashte. Toen ik het gebruikelijke herstelprogramma gebruikte, wat ik overigens regelmatig doe, bleek er een serieuze beschadiging in de data te zijn die niet zomaar hersteld kon worden. Vervolgens heb ik een recovery programma gebruik om de schade te herstellen, en net dát ging mis.

Ja, ik probeer zo af en toe een ervaring op te schrijven van alle dingen die ik tijdens mijn vakantie heb gedaan. Het is duidelijk dat ik vanwege de beperkt tijd die ik had niet de tijd is om van alles verslag te doen. Vandaar nu het stukje over een vrijwilligersklus die ik op een middag/avond heb gedaan.

Het was zaterdagavond toen we wat op het internet hadden rondgeneusd op zoek naar een kat. Bloed kruipt waar het niet gaan kan zal ik maar zeggen. Aan de ene kant wil je die verantwoording en het gedoe niet meer, maar aan de andere kant is het toch wel heel gezellig, zeker gedurende de perioden dat ik er niet ben. We keken op een site waarop diverse asiels en shelters hun "aanbod" presenteren. Daar vonden we een prachtige witte kater: Brady. Hij deed ons sterk denken aan onze witte kater van vroeger, Willem, die op een koude herfstavond bij ons voor de deur was doodgereden.

Het 4th of July weekend. Ja, dat weekend stond in het teken van Independence Day. De federale verjaardag van de Verenigde Staten die jaarlijks op 4 juli wordt gevierd. Op 4 juli 1776 werd de "Declaration of Independence", de onafhankelijkheidsverklaring, aangenomen waarmee de onafhankelijkheid van het Britse koninkrijk een feit werd. Dat betekent dus Amerika's 234e verjaardag als ik goed geteld heb.

Een bezoekje aan een oude gouddelvers stad. Zelfs de eerste van Amerika. Dahlonega was de plaats in de buurt waar het eerste goud van Amerika werd gevonden.

Ik ben weer terug in Nederland. De afgelopen weken heb ik in Atlanta Ymkje geholpen met het inrichten van ons nieuwe huis. Dat is zo goed gelukt dat we daar nu een gezellig huis hebben wat al aardig "thuis" begint te worden. Toen ik vorige week weer in Europa landde, was het oude huis eigenlijk niet meer als thuis aan te merken. Koud en leeg is het. Vertrouwd maar toch ongezellig en levenloos. Het was geweldig even een paar weken uit de relatief "uitzichtloze situatie" thuis te zijn.

Werkbladen

Nou, in Atlanta gaat gelukkig alles goed. Ik zal straks nog een hoop te klussen hebben. Ik kijk daar natuurlijk ook wel een beetje naar uit. Als ik er zo bij stil sta dat het in Atlanta al weken rond de dertig graden is met gevoelstemperaturen die oplopen tot tegen de veertig, dan is het weer hier in Nederland maar naatje. Zestien graden voor eind juni is toch wat aan de krappe kant. Goed, je hoeft geen jas meer aan, maar in een T-shirtje is het toch al gauw wat frisjes. Zelfs als je bedenkt dat het weer in juni meestal wat minder is dan juli en augustus.