De eerste nacht is voorbij, de tweede dag.
Ik kan nu wel gaan vertellen wat we allemaal gedaan hebben maar dat is eigenlijk voor dit blog minder interessant. Misschien later nog eens. Wat wel belangrijk is dat we vandaag naar het Social Security Office zijn geweest voor het aanvragen van een Social Security Number (SSN). Maar eest heb ik vanmorgen via Intenet de afspraak in Indianapolis gecanceld. Immers, dat was in Atlanta al gebeurd.

Nou, daar zaten we dan 10 kilometer boven Canada en nog zo’n tweeënhalf uur te gaan tot onze tussenlanding in Atlanta. De vorige keer, vier jaar geleden, zijn we regelrecht naar Cincinnati gevlogen. Dan waren we er nu al bijna geweest, dezelfde reistijd. Maar ja, met de tussenstop in Atlanta is ook niks mis, maar het kost wel meer tijd. En, wat misschien nog wel belangrijker is: het houdt ons wakker.

Inmiddels is het 20 mei 2009 en alweer een maand verder. Volgende week gaan we onze organisatiereis maken.

Hoewel ik dit stukje pas op 20 mei heb geplaatst, had dit stukje al op 16 april geschreven. Ik had het nog niet op de site gezet omdat de vertaling niet klaar is. Uiteindelijk, meer dan een maand verder lijkt het me toch beter daar niet op te wachten.

Ja, zo gaat dat dan. Twee weken geleden alweer heb ik overleg gehad met m'n afdelingshoofd en zijn we tot de conclusie gekomen dat het verlengen van m'n arbeidsovereenkomst in het zicht van de toekomstige ontwikkelingen geen zin heeft. Dit betekent dus dat ik per 1 augustus zonder baan zit.

Even een kleine update om aan de lezers te laten weten dat het dipje van vorige week slechts tijdelijk was. Een stukje bewustwording van het gegeven dat eigenlijk niets vanzelf gaat. Het heeft het ons misschien wel iets bescheidener gemaakt. Maar in de grond van de zaak is er eigenlijk niets veranderd.

Vandaag een dipje. Tenminste, zo lijkt het een beetje. Een dip waarvan we hopen dat die tijdelijk is. Vandaag kreeg Ymkje een email van een collegiaal contact in de USA dat de certificatie van buitenlandse genetisch consulenten minder makkelijk was geworden. Dit zou kunnen betekenen dat daarmee ook het krijgen van een baan daarmee moeilijker is geworden. Niets is zeker overigen. Het betekent dat zodra ze zich wil aansluiten bij een vakorganisatie, dit misschien iets minder makkelijk zal gaan dan we in eerste instantie dachten.

Vandaag hebben we de emigratiebeurs bezocht. We waren al om even over 10.00 uur aanwezig. Toch was het al behoorlijk druk. Voor een zondagmorgen. We hadden uit het NRC een kortingsbon gehaald: twee kaartjes voor de prijs van één, dus de kosten vielen mee. Wij naar binnen. Nou, binnen een half uur hadden we al met vier verhuisbedrijven gesproken. Later hebben we nog enkele verhuisstands bezocht. Eigenlijk was er maar één waarbij we het gevoel hadden: “die dus niet”.

Inmiddels zijn er steeds meer mensen bij mij op het werk die weten van onze plannen, tot en met de directeur toe. Nu is dat niet vreemd want ik had mijn afdelingshoofd gezegd dat hij die mensen binnen de organisatie mocht inlichten waarvoor deze informatie van belang zou kunnen zijn. Verder heb ik zelf nog een paar mensen ingelicht. Onder embargo. Dat wel. Ik hou niet zo van gezoem. Ik wil gewoon m'n werk kunnen blijven doen. Het duurt immers nog maanden voordat we onze banen opzeggen. Het is echter toch wel leuk om te zien dat er eigenlijk niet verder over gepraat wordt.

Vandaag heb ik m'n afdelingshoofd op de hoogte gebracht van onze plannen. Het was een behoorlijk dilemma. Mijn jaarcontract loopt tot 1 mei 2009 en het zou misschien wel reden kunnen zijn om mijn contract niet te verlengen. Dat zou mij toch wel in moeilijkheden brengen, want ik zou, met een uitkering, zeker een kwart tot een derde van m’n inkomen kwijtraken en dat zou toch een flinke aderlating betekenen op een moment dat we ons inkomen toch wel erg nodig hebben om in de USA te starten.