Alsnog mijn Indiana rijbewijs in moeten leveren.

Vandaag was weer een gewone werkdag. Ze hadden me gemist en er lag heel wat werk te wachten met allerlei onverwachte deadlines ☹. Ook bleek dat er iets voor mij was geregeld voor een polikliniek. Een polikliniek waarvan ik net een week eerder al duidelijk had aangegeven dat ik de huidige praktijk nogal klant-onvriendelijk, maar voor de afdeling ook ineffectief is. Een ingesleten onzorgvuldigheid. Toen bleek dat men het toch op de oorspronkelijke manier geregeld had, werd ik goed pissig. Dus ik schoot voor het eerst behoorlijk uit m'n slof. Ik ben meteen op hoge poten langs alle betrokkenen gelopen en heb voor de eerstvolgende meeting tijd ingeruimd om hier voor eens en altijd afspraken over te maken. Ja, die rustige Nld-se kan goed kwaad worden, dat hadden ze niet gedacht!

Tussendoor gebeld met de DDS, de club waar je je rijbewijs moet halen, vervangen, vernieuwen, etc. Ik heb op 16 december een tijdelijk Georgia rijbewijs gekregen en het origineel krijg je normaliter binnen 30 dagen thuis gestuurd. Ineens realiseerde ik me gisteren dat dit nooit gearriveerd is en de geldigheid van deze loopt bijna af. De wachttijden bij de DSS zijn gigantisch, zowel aan de telefoon als in de wachtruimte ter plekke. Gisteren kwam ik er telefonisch niet door, dus vanmiddag nog maar eens geprobeerd. Na 20 minuten wachten, met een jengelig muziekje, werd me duidelijk gemaakt dat het wel opgestuurd was, maar weer terug was gekomen. Het adres klopte niet; het apartementsnummer ontbrak. Nee, dan geven ze het niet even aan de receptie af, de post gaat gewoon retour afzender. En een kleine wijziging of aanvulling op een adres kunnen ze niet zo maar even telefonisch veranderen, ik moest persé zelf langs komen.

Na het werk ben ik er maar meteen naar toe gereden, in de drukke spits kostte het meer dan een half uur om er te komen. Onderweg bedacht ik me nog dat ik geen officieel ‘bewijs’ bij me had met de adresgegevens; een bankafschrift, of betaling van huur, of iets dergelijks. Bij de aanmeldbalie dat maar meteen gevraagd, ze zijn hier gek op regeltjes. Maar nee, dat was geen probleem. Nummertje mee, papier invullen en wachten maar. Anderhalf uur wachten, pppffff!
Toen bleek dat er vanalles mis was gegaan met de afgifte van mijn rijbewijs. Wat kan er allemaal fout gaan buiten het adres: … de naam bijvoorbeeld. De namen kwamen niet overeen. Grrrr, op mijn green card staan 2 achternamen, waar komt die ene ineens vandaan. Overal moet dezelfde naam, of namen op staan. ‘Maar ik gebruik mijn man's naam nooit, zelfs in mijn paspoort staat alleen mijn eigen. Kijk op mijn rijbewijs in Indiana staat er ook maar eentje’. Dom, dom, dom, kon ik meteen dat rijbewijs ook inleveren. Had ik nooit mogen houden; men is verplicht om dat in te leveren bij het verhuizen naar een andere staat. Dat wist ik natuurlijk wel, maar toen men me het weer teruggaf dacht ik: het is jullie verantwoording. Al met al was hiermee wel het naamprobleem opgelost. Het enige echte voordeel van dit hele gedoe was uiteindelijk dat er ook een nieuwe foto gemaakt moest worden. De vorige was afschuwelijk, nog erger dan die in Indiana. En deze was helemaal een giller, ‘k was gewoon onherkenbaar. Daar heb ik toen wat van gezegd, ik herkende mezelf niet eens zo lelijk en donker. Gelukkig vond ze dat eigenlijk ook wel, dus ik mocht nog een keer op de foto en deze is matig, maar wel herkenbaar en veel minder erg dan alle vorigen ☺. En nu maar weer wachten of het definitieve rijbewijs bezorgd gaat worden.

Op de terugweg naar huis was het nog steeds heel druk op de weg. Er was kennelijk ergens een ongeluk of zo gebeurd, want er kwamen verschillende brandweerauto’s en politiewagens voorbij geraced. Wat dat betreft is men hier goed opgevoed. Iedereen gaat meteen aan de kant, wel leuk om eens mee te maken. Net of je in de film zit, met al die typisch Amerikaanse gillende sirenegeluiden. Inmiddels was het half acht en ben ik maar in Amerikaanse sferen gebleven en heb pizza gehaald bij Pappa John. Heerlijk!