Gelukkig hebben we Skype nog

Ik ben een lang weekend naar Duitsland. Overigens niet op vakantie. Nee ik bezoek daar onze goede vriendin Petra, waar ik al eerder over geschreven heb. Voor de enkele lezer die nu misschien denkt dat ik stiekem via Duitsland naar Amerika ben vertrokken, moet ik, overigens best tot mijn spijt, teleurstellen. Was het maar waar dat het al zover was. Nee, ik ben gewoon in München, zoals ik dinsdag al schreef. Gewoon een weekendje weg. Het contact met Petra is jaren (17 jaar) verbroken geweest en is sinds een klein jaar weer hersteld. Een weekend om bij te praten dus. Skype is wel prima, maar het is toch anders. Hoewel Petra vandaag en morgen nog gewoon moet werken leek het me wel handig om gisteren al te gaan omdat ik dan misschien nog wat tijd zou hebben om weer eens wat in de buurt van München rond te kijken als dat zo zou uitkomen. Dus ik gisteren op pad. Om 10 uur nadat ik een paar broodjes met koffie had klaargemaakt voor onderweg, ben ik op pad gegaan. Eerst nog even langs het tankstation om m'n banden op spanning te brengen. Tegenwoordig kost zelfs ongebakken lucht nog 50 cent per vijf minuten. Na ruim twee uur even een pauze genomen en vervolgens een uur voor Nürnburg nog een korte pauze om te tanken. Toen door naar Fürth, de plaats vlak bij Nürnberg waar Leon en Tamara momenteel vertoeven. Daar werd ik onthaald op "Kaffee met Kuchen". Na een klein uurtje weer verder. Ik had m'n auto geparkeerd voor de uitgang van een woningcomplex, maar kennelijk mocht ik daar niet parkeren (er stond overigens best een bordje hoor). Toen ik aankwam om verder te gaan waren er juist een paar parkeerwachters bezig bonnen uit te schrijven. Kennelijk waren we nog juist op tijd en hadden ze mijn bon nog niet uitgeschreven. Na een korte uitleg haalden ze hun hand over hun hart en kon ik ongestraft vertrekken. Door dus naar München. Nou, dit stuk, waar ik behoorlijke filevorming had verwacht ging onverwacht snel. Omdat in Duitsland geen formele snelheidsbeperking geldt op de snelwegen (tenzij anders wordt aangegeven) kon ik, ook zonder racen, flink opschieten. Toen ik aankwam was Petra al thuis en had een vriendin op bezoek. Meteen begonnen met een glas wijn en hebben vervolgens gezellig een uurtje zitten kletsen. Na het vertrek van de vriendin heb ik m'n bagage uit de auto gehaald en heb ik me ingericht op de logeerkamer. Vervolgens bezig geweest met de internetverbinding. Dat was even lastig, omdat Petra's ex indertijd de internetverbinding had aangelegd en zij er totaal niks mee kon. Gelukkig heb ik altijd een Ethernet-kabeltje bij me dus de verbinding was gauw gemaakt en kon ik al gauw de instellingen van de routeer zo veranderen dat het allemaal werkt. Petra ging al vroeg naar bed. Ze wilde vandaag bijtijds naar het werk, zodat ze ook bijtijds terug kon zijn vanmiddag. Toen ik met Ymkje gesproken had om een uur of elf half twaalf, ben ik ook maar naar bed gegaan. Hoewel ik het eerst niet zo in de gaten had, was ik toch wel erg moe. Ik dus naar bed. Niet zo goed geslapen overigens. Warm in huis, in de loop van de nacht koude voeten, maar niet niet wakker genoeg om er wat aan te doen. Alles bij elkaar heb ik toch wel voldoende geslapen. Toen ik vanmorgen ècht wakker werd, om een uur of half acht, was Petra al vertrokken. Het verbaast me dat ik niks gehoord heb; ik slaap altijd vrij licht. Maar ze was al om een uur of zes vertrokken. Een tijd dat ik kennelijk diep in slaap was.
Toen ik echt wakker was heb ik eerst geprobeerd een opname te maken van een interview op Nederland 1. Een interessant interview met de Chef de Mission, van het IOC geloof ik, over het verloop van de Spelen, de dingen die mis gingen met het schaatsen en met het bobsleeën. Deze opname ging echter niet goed. Op een of andere manier lukte het niet de film goed op te slaan. Nou ja, jammer, maar het is niet anders. Ellen, sorry, ik blijf het proberen :-)
Vervolgens ben ik naar de auto gelopen omdat van de broodjes die ik gisteren klaar had gemaakt, er nog drie over waren. Zonde om weg te gooien. Ze waren nog steeds heerlijk, ook al hadden ze niet meer de kwaliteit die ze gisteren nog hadden. Vervolgens heb ik de ochtend rustig doorgebracht. Het was toch een hele rit gisteren. Wat computeren, werken aan de pagina's van de Winter Games, enz. Ondertussen had ik de Nederlandse televisie aanstaan. Dat met de Slingbox werkt prima, ook al zou ik nog wel een nog betere kwaliteit wensen. Dat kan ook liggen aan de beperkte overdrachtssnelheid van het netwerk hier.
Tussen de middag een lekkere maaltijdsalade klaargemaakt en gegeten. Klokslag drie uur werd aangebeld. Karin, de vriendin en benedenbuurvrouw van Petra had me gisteren uitgenodigd om mee te gaan wandelen. Zij laat 's middags de hond uit op een verantwoorde wijze. We hebben zeker een wandeling gemaakt van ruim anderhalf uur. Toen we terug kwamen was Petra al weer terug. Eerst heb ik haar computer aangesloten op het draadloze netwerk dat ik gisteren veranderd had. Morgen moet ik de instellingen maar eerst definitief aanpassen zodat het langere tijd mee kan en dat Petra zelf heb beheer daarover kan voeren. Na een glas wijn en wat gezellig praten hebben we een avond broodmaaltijd gemaakt waarna we in de zithoek zijn gaan zitten en we de rest van de avond (tot een uur of tien omdat ze morgen weer bijtijds op moet) zitten kletsen over de meest uiteenlopende zaken. Als vanouds. Dat is het belang van dit weekend. Het bijspijkeren van de meer dan vijftien jaar dat we geen contact hadden. Erg gezellig. Mijn dagelijkse video-chat met Ymkje zal de dag completeren. Vanavond neem ik in ieder geval wel een aantal kussens mee van de bank hier. De komende nacht moet beter dan de afgelopen nacht. Morgen zal weer een rustige dag zijn. Wat rondlopen in de directe omgeving, wat foto's maken enz. Het weekend kan niet meer kapot. Dit is dan ook zo'n moment dat ik me bewust ben van het feit dat een dergelijk weekend niet zo gauw meer zal terugkomen. De prijs die betaald wordt voor ons Amerikaans avontuur. Gelukkig hebben we Skype nog :-)).