Afgemat

dát was ik gistermiddag om kwart over vier. Ik was gistermorgen om een uur of zes wakker geworden, ben vrij snel opgestaan en ben toen eigenlijk meteen aan de slag gegaan met het toonbaar maken van het huis. Omdat ik eigenlijk steeds bezig ben met dan hier en dan daar dingen op te ruimen was de orde in huis ver te zoeken. Niet dat het ècht een puinhoop was, maar er moest toch een hoop gebeuren voordat de "kijkers" een goed beeld van de aantrekkelijkheid van het huis. En ik had maar ruim 10 uur, waarvan ook nog eens 2 tot 3 uur afgingen voor een afspraak die ik had in verband met eventueel toekomstige zakelijke activiteiten in de VS. Dat bevindt zich nog in een beginstadium dus kan ik daar nog weinig over zeggen.
Een paar zaken ware het belangrijkste. De slaapkamer, de kamer, de hal, de keuken en de carport. Zaken die voor de eerste indruk van het grootste belang waren. Maar eerst begon ik maar met de overloop en de slaapkamer. Kleding opgeruimd en geordend, bed opgemaakt, hier en daar wat stof afgenomen en tenslotte foto's gemaakt voor Funda, want niet vaak is de slaapkamer niet zó knap. Vervolgens heb ik de carport opgeruimd. Een hoeveelheid overtollig materiaal in de aanhanger gelegd die in de carport van de buren staat en de rest netjes geordend. Vervolgens met de bladblazer de hele carport schoongeblazen. Hij zag er redelijk knap uit. Daarna heb ik de hal leeggeruimd. De tent die al een hele poos in de hal had gestaan had ik maandag al samen met Leon naar boven gesjouwd, dus dat had al ruimte gegeven. De fiets die Talita steeds gebruikt buiten op slot gezet en vervolgens heb ik de ruimtevretende staande kapstok ook naar de aanhanger verbannen. Omdat we ook een vaste kapstok aan de muur hebben en ik nu natuurlijk enkel mijn eigen jassen hoef te bergen, was de staande kapstok eigenlijk niet ècht meer nodig. Onze hoeden die ook door deze staande kapstok werden gedragen heb ik , op twee na, boven opgeborgen. Ja, zo kreeg de hal de ruimte terug die hem zo aantrekkelijk maakt. Vervolgens ben ik in de woonkamer bezig gegaan. Eerst met het hoekbureautje. Schoongemaakt en de overbodige apparatuur naar zolder (ja, ik ben gisteren heel wat keertjes de trap op en neer gelopen. Goed voor de lijn? I don't think so! Goed voor de conditie? Dat is wel zeker! Maar je wordt er wel verrekte moe van). Maar goed, bureautje opgeruimd en m'n oude laptop op het bureaublad gezet als accessoire. Vervolgens alle papieren en andere rommel in een doos gestopt en naar zolder gebracht. Tenslotte was de keuken aan de beurt. Ik had hem de afgelopen weken, na het maken van de foto's redelijk onderhouden, maar er ontstaat toch altijd wat gebruiksrommel. Maar die was in een half uurtje ook wel opgeruimd. Inmiddels was het een uur of vier en had ik nog een half uur voor de makelaar zou komen. Dus toch maar even met de stofzuiger door het huis. Eerst de slaapkamer en de overloop, de tram en vervolgens ook de kamer en de keuken. Eindelijk, om even voor half vijf was ik klaar. Doodmoe liet ik me toen op de bank vallen in afwachting van de komst van de makelaar. Vijf over half vijf, geen makelaar. Tien over half vijf, geen makelaar. Even naar kantoor gebeld: Ja hij was toch tijdig weggegaan. Toch wel gerustgesteld toch maar verder gewacht. Uiteindelijk om twaalf voor vijf kwam hij aan. Vlug even een paar dingen doorgenomen en even door het huis gelopen. We waren daarmee nog niet echt klaar toen de kijkers om twee over vijf aanbelden. Bij het verlaten van het huis de mensen vriendelijk de hand geschut en vervolgens ben ik gaan een kopje koffie gaan drinken bij Dorothee. Om ongeveer kwart voor zes belde de makelaar dat de bezichtiging klaar was. Na een afspraak te hebben gemaakt voor een nabespreking op donderdag, ben ik na de koffie weer naar huis gegaan. Overal was het licht nog aan, maar de luxaflex waren al wel weer dicht. Hapje gegeten en vervolgens heb ik de avond doorgebracht met een aantal niet-belangrijke dingen. Ymkje was niet al te vroeg thuis. Haar had was inmiddels nog dikker leek het wel, maar ze had er een flink rekverband omgewikkeld, wat die indruk versterkte. Uiteindelijk viel het toch wel mee, ook al was de hand nog steeds dik en blauw. Toch erg zielig. Dat zijn toch momenten dat je de afstand toch wel flink voelt. Na m'n half uurtje met Ymkje ben ik naar boven gegaan en heb ik de slaapkamer weer "normaal" gebruiksklaar gemaakt en ben ik lekker onder het dekbed geschoven voor een heerlijke nacht slaap. Toen ik vanmorgen wakker werd was m'n rugpijn voor het grootste gedeelte weer verdwenen, althans ik heb er niet meer zo'n last van als gisteravond. Het belooft weer een drukke dag te worden, ook al wil ik het vandaag fysiek wat rustiger aan doen. We zullen zien.