Suriname

Ik loop behoorlijk achter met verhalen op dit blog, dus ik ga proberen om de tijd enigszins in te halen. De vakantie naar Suriname volgt eerst in vogelvlucht.

Zaterdag 8 mei begon de vakantie en ben ik de hele dag onderweg geweest. Eerst met de bus en trein naar Hartsfield-Jackson, de internationale luchthaven in Atlanta. Daar was het vreselijk druk, heel veel stressende mensen in de lange wachtrijen. Ik was blij dat ik ruim op tijd was gegaan, zodat ik alle tijd had. Vandaar via Miami in Florida, naar Port of Spain in Trinidad en tot slot naar Paramaribo in Suriname. Daar kwam ik om half een 's nachts plaatselijke tijd aan op vliegveld Zanderij. Er is een uur tijdsverschil met Atlanta, in Suriname is het een uur later. Het was er zwoel en het regende. Buiten stond Talita me al op te wachten. We hadden ons allebeide voorgenomen: 'Ik ga niet huilen', maar daar kwam niks van terecht. Tranen met tuiten! Wat een heerlijk weerzien, geweldig! Eenmaal gedropt in het guesthouse heb ik heerlijk geslapen.

Zondags zijn we na een heerlijk ontbijt op het terras bij 'het Vat' naar Fort Zeelandia gegaan. Het is grote regentijd nu en dat werd helaas helemaal waar gemaakt. Af en toe viel er flink wat water. De rondleiding door, op en in het fort was de moeite waard. De gids vertelde boeiend over de geschiedenis en natuurlijk kwamen 'de december moorden' uitgebreid ter sprake. De kogelgaten in de muur wezen de plek waar het was gebeurd, indrukwekkend om op die plaats te staan. 's Middags zijn we de Suriname rivier opgevaren en hebben we dolfijnen in hun natuurlijke leefomgeving kunnen spotten. Leuk, maar heel lastig om op de foto te krijgen. We hebben gelukkig hier en daar een vin vastgelegd als bewijs dat ze er echt waren. Op het water was het heerlijk, lekker met een windje varen langs de mangrovebossen aan de wal.

's Maandags moest Talita werken, ze loopt stage bij UNICEF, dus ben ik er in mijn eentje op uit gegaan om de stad te verkennen. Het is werkelijk een prachtige stad met veel oude koloniale huizen, helaas zijn er heel wat in verregaande staat van verval. Hier en daar wordt aan herstel gewerkt, maar dat is een kostbare zaak. Bekijk de foto's voor een indruk. Er waren veel mensen op straat en opvallend veel groepjes jongeren. Zeker in de buurt van de markt in het havengebied was het druk. Ik werd door verschillende mensen aangesproken, veelal mannen floten me na. Dat is erg goed voor je zelfvertrouwen moet ik zeggen. Na een huwelijksaanzoek kon mijn dag niet meer stuk :)

Dinsdags was een tour geboekt naar 'de Brownsberg' met zijn watervallen. Ongeveer 130 km ten zuiden van Paramaribo ligt het circa 6000 ha grootte Brownsberg Natuurpark. Het gebied is uitgestrekt en begint al bij de voet van de berg, waar zeven Marrondorpen zijn gevestigd. De Marrons zijn de nakomelingen van weggelopen vroegere slaven. De gids reed ons met een klein busje de berg op door giga modderpoelen en langs super smalle weggetjes langs de afgrond naar het Mazaroniplateau. De Brownsberg is een restant van een halve maanvormig bauxiet plateau dat met zijn 500 meter hoogte boven het omliggende oerwoud uitsteekt. Hierdoor zijn er prachtige uitzichten over het Brokopondo -stuwmeer en de uitgestrekte groene jungle. De berg wordt doorsneden door kreekjes die uitmonden in watervallen, waar wandelpaden door het tropische oerwoud naartoe leiden. Het natuurpark wordt hoog aangeschreven door zijn biodiversiteit. Er komen maar liefst 1.450 verschillende soorten planten voor en er leven zeker 350 soorten vogels. Tijdens de wandeltocht hebben we heel wat kikkers gezien. Helaas heeft het de hele tijd geregend waardoor we letterlijk drijfnat waren. Een paar glijpartijen maakten uiteindelijk dat we er verschrikkelijk vies uitzagen door de rode klei. De Leo– en Irene watervallen waren de moeizame klim gelukkig dubbel en dwars waard. Door alle regen waren ze beide zeer goed gevuld en werkelijk prachtig.

Woensdags hebben we een fietstocht gemaakt. Eerst zijn we met de boot over de Suriname rivier gevaren en daarna met de fiets naar het Fort Nieuw-Amsterdam in het district Commewijne. Het fort werd gebouwd tussen 1734 en 1747 in de vorm van een vijfhoek met bastion punten. Samen met andere forten (o.a. Fort Zeelandia) diende het als een verdedigingslijn tegen binnenvallende vijandelijke schepen. Aan de kustlijn zijn ook nog altijd grote kanonnen uit de WWII te zien, hier opgesteld door de Amerikanen ter bescherming van de ingang van de Suriname rivier. Vanaf 1873 was in Nieuw-Amsterdam de gevangenis gevestigd voor de zwaardere criminelen. De oude gebouwen maken nu deel uit van het openluchtmuseum, waar ook het laatste 'lichtschip' van Suriname nog te zien is. De oude strafgevangenis is in de afgelopen jaren gerestaureerd en wordt vaker gebruikt voor tentoonstellingen. Daar was nu een mooie fototentoonstelling ingericht. Het fietsen langs de vroegere plantages viel nog tegen in de hitte en het was al met al verder dan we vooraf hadden ingeschat. Eenmaal terug in Paramaribo hebben we heerlijk gegeten bij een leuk India's restaurant in de wijk 'Blauwgrond'.

Donderdags en vrijdags moest Talita weer werken. Ik heb me vermaakt met rondkijken in de stad, gewandeld in de palmentuin, winkelen, lezen en rusten. Het computeren lukte helaas niet zo geweldig, doordat er in het guesthouse geen goede verbinding met het Internet was. Ik heb wel op het terras bij een restaurantje en bij het zwembad verbinding kunnen maken en in ieder geval mijn email kunnen checken. We hebben donderdagavond luxe gegeten bij de Waag en vrijdag bij de Surinaamse versie van McDonalds; een rotti restaurant.

Het laatste weekend was weer een tour geboekt. We zijn naar het Galibi Natuurreservaat gegaan. We gingen met een groep van 15 personen per busje op weg. Via de 1504 meter lange Jules Wijdenboschbrug over de Surinamerivier naar Albina in het meest oostelijk gelegen district van Suriname: Marowijne. Onderweg zijn we nog gestopt bij Moiwana. Dit dorp is ten tijde van de binnenlandse oorlog vrijwel volledig uitgemoord door leden van de groep van Desi Bouterse die vocht tegen Ronnie Brunswijk. Nabestaanden hebben geëist dat er erkenning kwam voor wat hen is aangedaan. Op de locatie van het oude dorp is nu een groot monument geplaatst ter nagedachtenis van de gebeurtenis. Albina is de grootste stad in dit district, hier gingen we per boot naar het reservaat en hier is ook de oversteekplaats naar Frans Guyana.
Het Galibi Natuurreservaat is zeer bekend om de schildpadden die daar op het strand hun eieren leggen. De twee inheemse dorpen, Christiaankondre en Langamankondre, vormen de basis voor het bezoek aan het natuurreservaat. In Christiaankondre, waar wij sliepen, is er een kleine Galibi Zoo met lokale diersoorten die je allemaal even vast mag houden. Er is een luiaard, kaaiman, slang (anaconda) en verder aapjes, vogels, neusbeertjes en schildpadden. Het vrouwencentrum heeft er een souvenirshop, waar vooral zelfgemaakte sieraden verkocht worden. 's Avonds gingen we met de boot naar de 'schildpaddenstrand'. Verschillende soorten schildpadden komen daar elk jaar, waaronder ook de grote lederrugschildpad. Het nestseizoen loopt van februari tot en met augustus, in augustus komen de eerste eieren uit. Heel bijzonder om te zien hoe zo'n groot beest helemaal in trance eieren legt in een kuil. Helaas waren er ook super veel muskieten, dat was minder leuk.
Zondags gingen we per boot naar St. Laurent in Frans Guyana, wat onderdeel van Frankrijk is. Helaas zat alles dicht en was er geen markt, zoals op iedere doordeweekse dag. We konden wel in het dorp rondwandelen en de gevangenis bekijken waar het boek Papillion zich heeft afgespeeld. Leuk om te zien. Na de lunch in Albino gingen we weer terug naar Paramaribo, een lange rit van 4 uur, maar de tocht was zeker de moeite waard.

's Avonds hebben Talita en ik de vakantie afgesloten met een bezoek aan het pannenkoekenrestaurant. Maandagmorgen 17 Mei om 6.00 uur ging mijn vlucht terug naar Atlanta. Een week is werkelijk veel te kort!
.