We gaan naar Amerika

We zijn naar het Amerikaanse consulaat geweest
Hoezo ?! Wat moest je daar dan doen?
Nou, we moesten daar heen voor een visum.
Een visum? Nederlanders kunnen toch zo Amerika in?
Alleen op internet een formuliertje invullen?
Dat klopt. Tenminste, als je als toerist gaat.
Wij gaan niet als toerist! Wij gaan emigreren!
Wat ????

Emigreren? Jij? Je hebt net vorig jaar een nieuwe baan gevonden. Geef je dat nu al op?
Ja, da’s wel jammer want ik heb het er erg naar m’n zin. Maar kansen moet je pakken als ze langs komen! ’t Is niet makkelijk om de VS binnen te komen, dus als je een lot uit de loterij wint, dan is dat niet voor niks. In een leven komen er maar een paar kansen langs waarmee iemand z’n leven een echte andere wending kan geven.

Maar je bent al 57!
Ja, 57………, nou, èn?

Nou ja, je zit nog maar acht jaar van je pensioen af. Kijk je dan niet uit naar je pensioen.
Nou, misschien ben ik wel naïef, maar ik hou me daar niet echt mee bezig. Ik probeer steeds de uitdaging in vandaag te vinden en niet in de onzekere situatie van over acht jaar of later.

Een niet gepakte kans blijft iemand z’n hele leven achtervolgen: Als ik toen …… dan …… Een kans die mislukt is wel jammer, maar je hebt het geprobeerd en je leert er je lessen voor de toekomst. Hoe lang of kort die ook mag zijn.

En je vrouw dan?
Wat denk je. Die gaat mee natuurlijk!

Ja maar, zij heeft toch ook een goede baan?
Jazeker wel, en ze heeft het er uitermate naar haar zin. Ze werkt er niet voor niets al 12 ½ jaar, maar ook zij zoekt nieuwe kansen en een nieuwe uitdaging. Ook zij wil na jaren bij dezelfde werkgever ook wel weer eens wat anders proberen. In Nederland is er in haar richting voorlopig geen doorgroei meer mogelijk. Dus moet ze die groei elders zoeken. In principe kan ze wat ze hier doet ook daar doen. Genetica is erg internationaal. In Amerika is er echter meer diversiteit en ze liggen er toch wel voor in de ontwikkelingen op dit vakgebied. Dit betekent dus ook meer mogelijkheden.

En je kinderen, gaan die mee? Die zijn toch al volwassen?
Nee, die gaan niet mee. Die zijn volwassen, leven op zichzelf en kunnen zich goed redden. Maar voor ons is het feit dat ze in Nederland achterblijven misschien toch wel het moeilijkste. We zijn toch wel erg close met elkaar. De afstand zal ons contact toch wel wat moeilijker maken. Gelukkig staan ons tegenwoordig uitstekende communicatiemiddelen ter beschikking. Telefoon en internet maken het allemaal wel een heel stuk makkelijker. Dit soort mogelijkheden worden alleen maar meer en beter. En ach, ook al kost het wel wat, binnen 12 uur ben je de oceaan over, van huis naar huis. Waar hebben we het tegenwoordig nog over. We zien de toekomst wat dat betreft met vertrouwen tegemoet.

En, wat vinden je kinderen er zelf van?
Nou, zij zijn er ook niet blij mee natuurlijk. Ze zijn toch hun thuis kwijt in Nederland. Je wipt niet zómaar even thuis langs als je daarvoor eerst naar Amerika moet reizen. Ze zijn echter aan de andere kant toch wel de laatsten die ons willen tegenhouden. Ze kennen ons. We doen dingen op onze eigen manier (eigenwijs?)

Ach, en met die moderne communicatiemiddelen wordt het toch een stuk makkelijker. Je verliest elkaar niet meer zo makkelijk uit het oog.

Maar, hoe kom je er dan bij om je heil in Amerika te zoeken en ……
……… hoe heb je dat voor elkaar gekregen?

Ons avontuur begon eigenlijk al in 2004

Onze dochter had zich aangemeld bij de organisatie EF om na haar Havo in Nederland een jaar High School in de VS te volgen. Een jaar buitenlandervaring kan van grote invloed zijn op je toekomstige kansen en mogelijkheden. Via EF was ze in contact gekomen met een familie in Indiana. Hij is dominee van de "Church of the Nazarene" in een klein plaatsje in Randoph county, en zij docent en remedial teacher op een regionale school. Een gezin dat zich had aangemeld om een jaar gastgezin te zijn voor een internationale student.
Om kort te gaan deze familie zou voor een jaar het gastgezin van van onze dochter zijn.

Omdat je toch wel wilt weten waar je dochter terecht komt heb ik in mei van dat jaar via de mail contact met ze opgenomen. Email, een zegen voor internationale contacten. Na een eerste kennismaking stond eigenlijk het bezoek van onze dochter niet meer bijzonder centraal. Het klikte, en gedurende dat jaar ontwikkelde zich een goede vriendschap. We werden uitgenodigd om hun op te zoeken in 2005. In mei 2005, aan het eind van het schooljaar, vlak voor de graduation van onze dochter, zijn we naar Indiana afgereisd om de situatie in de VS te ervaren. Een geweldige ervaring. We waren daar meer dan welkom. Vier weken ervaring opdoen en een paar trips door het land en ons beeld van het land was een stuk genuanceerder ingevuld. Een land waar we ons prettig voelden.

Aan de andere kant was het nu niet een land waar we meteen stapel verliefd op werden, zoals je dat vaak leest. Wij zijn toch meer relativerend. Het land nodigde ons dus niet meteen uit om te gaan emigreren. Hoewel we wel vaker met emigratie waren bezig geweest, hadden we die fase toch eigenlijk wel afgesloten. Nederland gaf ons eindelijk de mogelijkheden die we altijd al hadden willen hebben, dus waarom zouden we gaan.

Maar ja, bloed kruipt ……

In de volgende periode na onze terugkeer hebben we via Internet Amerika verder wat verkend. Als we weer eens zouden gaan, wat zouden we dan nog meer willen zien en ervaren. Met name Ymkje liep toen tegen de mogelijkheid van de Green Lottery aan. Een jaarlijkse loterij van 50.000 greencards (verblijfs- en werkvergunning) waaraan iedereen ter wereld in principe kan deelnemen. Dan ga je verder denken en praten: " 't Was leuk in Amerika … leuke mensen, mooi land, nog steeds veel mogelijkheden, … stel dat we daar naar toe zouden willen, wat zouden onze mogelijkheden dan zijn”. Meer een onderzoek dus naar wat kan en wat niet kan, dan een onmiddellijke wens om te emigreren. We staan open voor de wereld om ons heen en het is altijd boeiend om dit soort dingen te onderzoeken.

Meedoen aan de loterij

We zetten onze zoektocht voort met behulp van Google: “greencard”. Nou, wat je dan niet over je heen krijgt … Er blijkt een ongelofelijke internationale belangstelling te zijn voor emigratie naar de USA en er blijken nogal wat mensen en organisaties te zijn die daarvan een graantje proberen mee te pikken. Er zijn dus veel bemiddelingsbureaus die je willen helpen bij je deelname aan de Green Lottery. Als je zo’n site bezoekt en je vult vast enkele velden in, dan loop je al het risico dat je door mensen van de site benaderd wordt om je over te halen om aan de Green Lottery deel te nemen. Uiteraard met behulp van hun (betaalde) bemiddeling. Mij was het al opgevallen dat het enkele invullen van een deel van een aanmeldingsveld, ook zonder dat je aanmelding op de site had voltooid en verzonden, al het gevolg kon hebben dat je vanuit Amerika gebeld werd met de vraag waarom je je invoer gestaakt had. Of er problemen waren. Er moet dus nogal wat geld in omgaan.
Voor ons reden genoeg om ons niet in dit wespennest te steken. Die bureaus doen het allemaal niet voor niets. En als je dan niet wint, of uiteindelijk besluit om toch niet te gaan, …… ben je mooi je centen kwijt. Het leek ons nogal onwaarschijnlijk dat de Amerikaanse overheid geld zou vragen voor de deelname aan de Green Lottery. Juist vanwege het laagdrempelige doel. Ymkje begon dus een zoektocht naar de juiste site van de Amerikaanse overheid (.gov). Ze verdient daarbij alle lof. Het heeft nogal wat zoeken gekost, want de sites die betaalde diensten aanbieden overstralen alles. Hoewel er ongetwijfeld veel betrouwbare organisaties zijn die je oprecht het werk tegen betaling uit handen willen nemen, zijn er ook malafide organisaties die je in de tang nemen en waarbij je bijvoorbeeld het risico loopt dat voor elke vervolgstap opnieuw een bedrag moet betalen. De uitnodiging wordt naar de organisatie gestuurd, en je loopt de kans dat je hem niet in handen krijgt zonder opnieuw een aanvullend bedrag te betalen. ’t Is van horen zegen, dus misschien indianenverhalen (of moet ik zeggen “stories of native Americans”:-) maar je moet toch rekening houden met twijfelachtig kaf tussen het koren. Wij hebben dus gezocht naar de echte site en vonden die: Diversity Visa Lottery. Hoe een en ander werkt valt na te lezen op: Visa Bulletin en ook de site DV Lottery Help geeft goede informatie.

De eerste keer

De eerste keer is altijd het spannendste. Nadat we gevonden hadden wat we zochten, was het relatief makkelijk. Gewoon netjes de aanwijzingen volgen, foto’s scannen en insturen. Uiteraard voor ons allebei, want aan de loterij kun je allebei als individu meedoen. Daarna wachten. Nou ja, wachten, we zijn gewoon verder gegaan met ons leven zonder verder veel aandacht aan onze inschrijving te geven. We hadden het niet nodig uiteindelijk en te veel hoop levert teveel teleurstelling. Daar hebben we toch wel ervaring mee. Bij ons heeft onze inschrijving in ieder geval ons leven niet beheerst.
Op een bepaald moment drong bij ons het besef door dat het niks geworden was. De einddatum was inmiddels allang voorbij dus we waren niet in de prijzen gevallen.

De tweede keer is geen keer

De volgende loterij dan maar aan het eind van 2006. Te laat ……… Vergeten ……… althans niet op tijd er aan gedacht. En omdat de inschrijving in 2006 wat vroeger eindigde dan het jaar daarvoor, hadden we ook geen marge meer. Dus niks aan te doen. Volgende keer beter.

De derde keer is de tweede keer

De èchte tweede keer dus. We hadden het in onze agenda gezet deze keer. Dus in 2007 waren we wel op tijd. Toen moesten we eerst de vraag beantwoorden of we het nog wel wilden. Zouden we nog een keer de moeite doen of niet? Nou, nog één keer dan. Als het voor ons weggelegd is dan moet het nu gebeuren omdat we als vijftigers toch al niet meer de aller jongsten zijn. Lukt het niet, dan moet het maar zo zijn. ’t Klinkt een beetje fatalistisch, maar zo is het niet bedoeld. Je moet gewoon je grenzen stellen en je kansen nemen, maar je ook bewust zijn van het gegeven dat kansen voorbij kunnen gaan.

In principe was het deze keer nog makkelijker dan de eerste keer. Oude formulier er bij, overnemen, wijzigen wat gewijzigd moest worden, dezelfde foto's erbij en weer insturen. Wachten. Ook deze keer zijn we gewoon doorgegaan met ons leven zonder ons erg met een mogelijke emigratie bezig te houden. Alles op z’n tijd.

De brief

We waren dan ook redelijk overdonderd toen er op een dinsdag eind mei 2008 een dikke enveloppe op de mat lag geadresseerd aan Gert. De mededeling dat ik was uitgeloot in de DV-Lottery. Echt een shock. Want het voordeel dat je je er niet mee bezig houdt is dat je niet zo teleurgesteld bent als alles niet doorgaat, maar dat je je er dan ook niet op instelt dat je mogelijk wèl gaat emigreren. Je hebt je dus ook nog niet echt bezig gehouden met de vraag van wat als je wèl uitgeloot wordt.

We gaan wel, we gaan niet, wel, niet, wel, wel, niet, wel, wel, we gaan wel !

Dan krijg je dus de verwerking. Eigenlijk een gewoon verwerkingsproces. Dat gaat nooit lukken, ’t zou toch wel wat zijn, nu moet ik m’n kinderen achterlaten - we gaan niet ! … 't is toch wel een uitdaging, misschien wel de laatste van ons leven - we gaan ! … wat moeten we er gaan doen - zou Ymkje ècht wel werk kunnen vinden - wat moet Gert daar dan gaan doen, kan hij als jurist wel aan de slag en met wat dan - We gaan niet ! … ach, hij is erg veelzijdig, hij kan ook wel op een andere manier geld verdienen - we gaan wel ! … we hebben geen idee waar we het beste naar toe kunnen, dat hangt af van waar Ymkje werk kan vinden - we gaan niet ! … we kunnen niet beiden tegelijk gaan solliciteren, stel dat de één een baan vindt aan de westkust en de ander aan de oostkust; wat een gedoe - we gaan niet ! … Ach we zijn wel wat gewend in ons leven - we gaan wel ! … Ymkje krijgt vast makkelijk werk, er is veel schaarste in de VS - we gaan wel ! Zodra Ymkje werk heeft kan ik wel in de buurt iets vinden.
Kortom: Veel mitsen en maren, maar we gaan toch

Dat soort gedachten en nog veel meer blijven natuurlijk komen en gaan. Zoals hoe vertel ik het de kinderen, de vrienden, de familie en niet onbelangrijk, hoe gaan die reageren. Wanneer moet ik het vertellen. Uiteraard pas als we er zelf voldoende van overtuigd zijn dat we het toch wel ècht willen, omdat je altijd veel tegengas kunt verwachten waardoor je ontmoedigd kan worden.
Uiteraard was onze eerste zorg de benodigde formulieren invullen. Alles concentreerde zich rond de mogelijkheden van Gert. Dát was de winnaar. Wat de Ymkje te bieden had was de Amerikaanse regering minder van belang. Ook al bleek later dat soms bij twijfel toch ook de mogelijkheden van de partner wel worden meegeteld. Het invullen van de formulieren was nog niet zo makkelijk, want er wordt veel gevraagd, en ook de emigratieterminologieën zijn voor een Nederlander niet altijd eenduidig. Veel onderzoek dus om er voor te zorgen dat je het toch wel goed doet. Er moest veel nagezocht worden: Studieperioden, afstudeerdata, vanaf de kindertijd, enz. En precies hè, want hoewel we daar zelf nooit iets van gemerkt hebben gaan de verhalen dat men ongelofelijk pietluttig kan zijn in Kentucky en dat je niet zomaar in de gelegenheid gesteld wordt om fouten te herstellen. Dus hebben we daar veel tijd in gestoken. En natuurlijk alles dubbel, want Gert gaat niet zonder Ymkje. Dus ook voor Ymkje alles ingevuld.
Toen ik de volgende morgen de enveloppe naar het postkantoor wilde brengen, bleek dat er nog een essentiële fout in de stukken was geslopen. De vereiste streepjescode ontbrak. Ja, en dan gaan je formulieren gewoon de prullenbak in, zo gaat het verhaal. Toen ik die dus bij de enveloppe had ingedaan was alles klaar. Voor ons beslist een zeer stressvolle periode. Uiteindelijk de enveloppe op de post. Aangetekend. Voor de zekerheid, want hij mocht eens kwijtraken ☺.
In die zelfde periode hebben we ook de kinderen op de hoogte gebracht van onze plannen. Ze wonen weliswaar op zichzelf, maar thuis blijft nog altijd hun basis waarop ze telkens weer terug kunnen vallen. Als je die wegneemt dan heeft dat toch een behoorlijke impact. We hadden natuurlijk wel eerder eens een enkel woord laten vallen over de mogelijkheden, maar nu pas zou het serieus worden. Ze pikten het goed op, ook al was het voor geen van allen makkelijk. Ook dit is een bewustwordings- en gewenningsproces voor allen. Gelukkig bleek dit achteraf ook zo te werken.
Nu konden we ook de kinderen in onze plannen laten delen.

Hoe overleven we een emigratie

Na deze hectiek konden we er voorlopig niks meer aan doen. Alleen hopen dat we zouden worden uitgenodigd voor "het bezoek aan het consulaat". Ondertussen toch maar voorzichtig bezig met wat voorzichtige voorbereidingen. Met name de psychologie was van belang. We moesten eerst maar eens aan het idee wennen.
Vermeldenswaard is zeker dat we gedurende het hele proces enorm veel steun hebben gehad, en nog steeds, aan de site Alles Amerika.com, en dan met name de forumpagina's waar vragen gesteld en beantwoord worden, ervaringen worden uitgewisseld en waar ongelofelijk veel informatie kan worden gevonden over Amerika in de breedste zin des woords.
Zoals gezegd, de psychologie ……We lieten onze gedachten dus gaan over hoe het allemaal zou kunnen gaan, wat we zouden moeten doen en hoe we het beste de eerste maanden in ons levensonderhoud konden voorzien. Moeten we ons huis verkopen of is verhuren verstandiger. Het is niet zo’n gunstige tijd voor verkoop en we zouden het als het kan ook liever nog een poosje als spaarpot achter de hand willen houden. Toch moeten we bewijzen dat we de eerste tijd niet tot last van de Amerikaanse overheid zouden komen. We dachten er over om onze vrienden in de VS te vragen of ze misschien bereid zouden zijn om ons te sponsoren. D.w.z. voor ons garant staan. Het is niet erg onze stijl om een gunst van anderen te vragen, maar misschien zou dat toch wel de beste optie kunnen zijn. Vooralsnog hebben we dit soort zaken even voor ons uitgeschoven, omdat we nog steeds niet wisten of onze opgaven geaccepteerd zouden worden. Dus ook hier nog steeds een slag om de arm. Niet te veel doen voor je het ècht zeker weet.

De uitnodiging. Nu al ?!

Toen kwam al gauw de uitnodiging voor het consulaat. We hadden een laag nummer (00000986) en stonden dus wat dat betreft vooraan in de rij. Slechts de helft van de uitgelote winnaars wordt toegelaten, maar wel in volgorde van nummering. Dat betekende dus voor ons, dat als we aan alle eisen zouden kunnen voldoen, we als snel aan de beurt zouden zijn. Op een dag in ….. lag, ik geloof op een zaterdag de brief van het consulaat op de mat. Stik, eind november al. Da’s veel te snel voor ons. We zijn nog lang niet klaar met de voorbereidingen en daarbij kwam dat de uitnodiging lag midden in de revalidatieperiode van de geplande operatie van Ymkje. Dus, reden genoeg om uitstel te vragen. Ymkje contact gezocht met het consulaat. Nou, uitstel was eigenlijk niet zo moeilijk. Het zou nu 22 januari worden. Eerder kon jammer genoeg niet zei de vriendelijke mevrouw, want we zouden toch vast wel graag nog in januari de afspraak willen hebben (als het februari was geworden was het ook niet erg geweest hoor). Het feit dat wij ook nog niet klaar waren met de voorbereidingen speelde eigenlijk geen enkele rol meer. Ja, voor ons natuurlijk wel.

Ja en dan nu ècht aan de slag

We moesten nu echt serieus aan de slag en aan onze vrienden vragen of ze onze sponsor wilden zijn. Ook zouden we onze diploma’s nog moeten laten vertalen en moesten we nog certificaten van geboorte, huwelijk, scheiding halen en dat allemaal in een internationale versie. Van de gemeente Amersfoort hadden we de geboorteakte van Gert al eerder in het Engels gehaald. De gemeente Ferwerd heeft ook haar best gedaan om ons van de vereiste papieren in het Engels te voorzien. Natuurlijk moet je voor al die zaken wel betalen, maar ja. Dat is niet anders.
Het legaliseren van mijn Mavodiploma moest in Groningen gebeuren bij de IB-groep. Omdat Ymkje elke week twee dagen in Groningen zit was dat vrij eenvoudig te organiseren. Ymkje heeft vervolgens in Groningen een beëdigd vertaler gezocht (A&E Translations). In overleg met het vertaalbureau hebben we vervolgens kopieën van het diploma doorgemaild , zodat ze de papieren er vast bij hadden. Vervolgens hebben ze m’n diploma zonder problemen van de juiste stempels voorzien. Ymkje heeft vervolgens bij de rechtbank ook een apostillestempel gehaald, waarmee het diploma helemaal internationaal-proof is. Het enige was dat buitenlanders daar op zichzelf natuurlijk helemaal niets aan hebben. Mavo? Wat is dat? Dus vertalen. Anders kun je het visum wel vergeten. Klaar, dachten we. We hebben aan onze opleidingseisen voldaan.

Sponsoring

Toen nog onze sponsors. We hebben vervolgens toch maar de stoute schoenen aangetrokken en aan Tom en Darlene en in voorzichtige bewoordingen gevraagd of zij daar misschien bereid toe zouden zijn. Geen probleem. Stuur de formulieren maar dan zullen we ze wel invullen. D a t w a s e e n p a k v a n o n s h a r t !!!. Dit zou ons een moeizame en dure weg besparen van taxatie van ons huis, en de noodzaak om bewijs te leveren van onze financiële positie. Amerika kwam meteen een flinke stap dichterbij. Vervolgens hebben we de hiervoor noodzakelijke formulieren van de immigratiesite gehaald en als PDF aan hen toegestuurd. In minder dan een week hadden we de papieren al binnen ingevuld en ondertekend via de post in huis. Over vriendschap gesproken. Als je beseft dat ze zich met deze formulieren voor een periode van drie jaar garant voor ons stellen, dan kun je je voorstellen dat een dergelijke garantstelling toch wel heftig kan zijn.

Het medisch onderzoek

Tien dagen voor ons bezoek aan het consulaat, op 12 januari 2009 dus, moesten we naar Amsterdam voor ons medisch onderzoek.
We gingen bijtijds om toch maar op tijd te zijn. We gingen om negen uur, gewoonlijk na filetijd. Het lot besliste anders. Een echte filedag.

Deze ochtend was het extreem druk op de weg. We moesten drie files uitzitten, waarvan de laatste in het zicht van Amsterdam. Het was duidelijk dat we niet op tijd zouden komen. Daarom toch maar even de dokter gebeld. De assistente gaf aan dat het niet zo’n punt was en dat we maar gewoon rustig aan moesten doen. Ondanks deze geruststelling toch maar gekozen voor een sluiproute. Het is mooi dat je in die buurt toch een beetje de weg kent, en samen met TomTom kwamen we redelijk op tijd aan bij ons doel. Toen we het medisch centrum binnengingen en ons meldden bij de balie brachten we toch wel wat verwarring teweeg. Ze kenden daar de dokter niet. Na even nakijken bleek toch dat we daar voor deze dokter verkeerd waren. Bleek dat we op TomTom het verkeerde adres hadden ingesteld. Het adres van het medisch centrum waar we later die dag een longfoto moesten laten maken. Dus toen maar eerst die longfoto. Omdat er niemand voor ons was waren we daarmee ook snel klaar. Een kwartiertje later liepen we dus richting de arts. Het zou maar een kwartiertje lopen zijn, en we hadden voor meer dan een uur in de parkeermeter gegooid. Al met al kwamen we met drie kwartier vertraging aan bij de keuringsarts. Bijna lunchpauze, dus de assistente was wat knorrig. Toen we haar aanboden om na de middagpauze terug te komen, werd ze wat inschikkelijker. Zo gezegd zo gedaan. Wij een broodje eten in de buurt en daarna de auto halen. Er was bij de dokter in de buurt plaats genoeg. Toen terug voor de keuring. Het stelde allemaal niet zoveel voor. Bloed prikken om vast te stellen of we geen aids of TBC zouden hebben, bloeddruk, ogenmeting en een DKTP-prik. Eigenlijk onnodig, want die hadden we vroeger al gehad en die geeft levenslange immuniteit. Een beetje geldklopperij dus. Zo’n keuring is sowieso niet voor niks ca. € 450,00. Nou, dat is snel verdiend. Nu zat het bloedonderzoek er natuurlijk ook bij, maar waarschijnlijk kan die arts best rond komen alleen al van alle keuringen die hij exclusief voor het consulaat mag doen. Maar goed. Dat hoort er nu eenmaal bij.
Toen we klaar waren vertelde de arts nog wel dat we gebeld zouden worden als er iets gevonden zou worden die onze toegang tot de USA zou belemmeren.

Na betaling van de rekening konden we gaan.

Nou, dat was dus dat. Al ginnegappend en pratend over de keuring reden we vervolgens gezellig weer naar huis. Voor de afspraak met het consulaat hadden we nog tien dagen te gaan.

De laatste loodjes

Nou, toen dachten we klaar te zijn. Dinsdag de 20e, op de avond van de inauguratie van Obama zat Ymkje de papieren nog eens door te lezen waarin stond wat we naar het consulaat mee moesten nemen. Schoolopleiding met een High School niveau. Minimaal een opleidingsperiode van 12 jaar. Al natellend kwamen we tot 11 jaar. Uit wat we op diverse fora lazen was dit toch wel een minimale eis. Ja ik had natuurlijk wel universiteit, maar wij waren van mijn Mavo-diploma uitgegaan. Dus een jaar tekort. Een van de fora gaf een ervaring dat een opvolgende middelbare beroepsopleiding voldoende zou zijn om aan de eisen te voldoen. D.w.z. ik moest mijn MTS-diploma ook nog laten vertalen. Ondertussen was Ymkje niet lekker geworden. Misschien iets verkeerd gegeten. We zijn de hele nacht bezig geweest en waren 's morgens kapot. Nadat ik een vrije dag had opgenomen heb ik om 9.00 uur contact opgenomen met onze vertaler in Groningen. Hij wilde ons met alle plezier met voorrang helpen. Diploma ingescand, aan hem toegestuurd en naar bed gegaan. Niet zo lang, want de vertaling moest ook nog worden gehaald. We zijn toen, toch maar samen, om elkaar fit te houden, naar Groningen gereden, hebben de vertaling opgehaald en na het stempel bij de rechtbank zijn we weer naar huis gereden. Bijtijds naar bed, want we moesten de volgende morgen weer fit zijn voor het meest kritische moment van de hele procedure. Van deze dag zou onze hele emigratie afhangen.

Ons bezoek aan het consulaat

Op 22 januari was het eindelijk zo ver. De dag van ons bezoek aan het consulaat.
We zijn eerst van Arnhem naar Driebergen-Zeist gereden. Hebben daar onze auto geparkeerd en zijn verder met de trein gegaan. We wilden niet het risico lopen dat we door files te laat op het consulaat zouden aankomen.
We hadden een voorspoedige reis en kwamen om ongeveer 13.00 uur aan bij het consulaat. Het regende het en was het stil aan de poort. Wij belden aan en meldden ons. We kregen te horen dat het middagpauze was en dat we om half twee weer terug moesten komen.

Wij naar het Museumplein en vonden daar een ANWB winkel waar we onze tijd droog en warm konden doorbrengen. Het leverde overigens ook nog eens een extra vest en een fleece op. Die konden we daar gelukkig achter laten, zodat we niet overladen bij het consulaat zouden terugkomen. Toen we om half twee bij het consulaat terugkwamen stond er al een rij. Gelukkig nog maar een korte, maar we stonden nog niet bij de poort of daar kwam een schoolklas aan voor een excursie. Dus dat is daar ook mogelijk. De rij was daarmee ineens een stuk langer geworden. Zodra het half twee was werden eerst de immigranten binnengelaten. Via de bewaking naar binnen. Telefoons uit, batterijen er uit, in een tas die bij de bewaking achter kon blijven. Al onze scherpe voorwerpen hadden we al thuis gelaten dus was er weinig gedoe. Daarna naar binnen. We kwamen binnen in een grote ruimte met diverse loketten en een ruime mogelijkheid om te wachten. Het leek wel een ziekenhuis. Wij moesten rechtsaf naar een aparte ruimte met enkele bankjes en een foto-automaat. Een ruimte met drie loketten met de nummers 5, 6 en 7. Achter loket 5 zat een man, maar in tegenstelling tot wat we op de fora hadden gelezen was dit niet de consul. Die verscheen later achter loket 6. Ook van de aangekondigde stropdas was geen sprake.

De man die vóór ons was werd uitgenodigd om zich bij loket 5 te melden. Deze man, zo had hij ons verteld, wilde naar Amerika omdat hij was getrouwd met een Amerikaanse en wilde zich bij haar voegen. Zijn reguliere procedure was vrij snel gegaan. Binnen een half jaar had hij z'n visum. Een gelukkig mens. Dat was duidelijk. Ná ons was een jong echtpaar, Armin en Sisca, die ook aan de DV-lottery hadden deelgenomen en gewonnen. Al wachtende raakten we in gesprek en hebben we wat ervaringen en informatie uitgewisseld. Toen waren wij aan de beurt. Eerst een scan van al onze vingerafdrukken. Eerst ik als winnaar, daarna Ymkje. Eerst 4 vingers links, dan 4 vingers rechts, en dan de duimen. Alle papieren doorgelopen. Wij hadden het gigantische voordeel dat vrienden van ons in de USA ons sponsoren. Ze hebben zich voor drie jaar garant gesteld voor ons. Dat maakte alles een stuk gemakkelijk zo bleek. We konden later zien dat de stapel bankafschriften die we zo zorgvuldig hadden uitgedraaid ook niet meer in het dossier zaten. Volgens mij gewoon de papiervernietiger in. Het enige dat kennelijk belangrijk is, is dat ze overtuigd moeten zijn dat je daar niet ten laste van de overheid komt. Dus, loket 5 controleerde met name onze financiële situatie, maar ook je mogelijkheden om daar in je levensonderhoud te voorzien. Dus diploma's tot High school niveau. Gewoon Mavo is niet voldoende, want dat is maar 4 jaar. Moet dus minimaal Havo of Mavo met aanvullend MBO. Van alle verplichte stukken hadden we vertalingen, en ook van minder verplichte stukken die we voor de zekerheid ook maar hadden laten vertalen. We hadden veel te veel bij ons, maar zeg nou zelf, je kunt beter een tas vol hebben met stukken die je niet nodig hebt dan dat je ook maar één stuk te kort komt. Hoewel ik nogal wat spookverhalen heb gehoord werden we uiterst vriendelijk geholpen, zodat je bijna zou denken dat ze ons graag welkom heetten. Ja, we voelden ons welkom. Gek hè? Maar wel lekker.

Goed. Alle papieren waren gelukkig in orde. Een pak van ons hart. Maar uiteraard nog steeds geen zekerheid. Eerst dokken, dan beslissen. Dus moesten we vervolgens wachten tot we zouden worden opgeroepen om te betalen. Na een poosje werd onze naam afgeroepen en moesten we ons vervoegen bij loket 7. Je kunt daar inderdaad cash in Euro's of Dollars betalen of met een creditcard. Pinnen kun je daar niet. Creditcard dus. Betaald en weer ruim duizend euro lichter. Ja, ja, emigreren is niet gratis.

Terug naar de wachtkamer. Wachten op de consul. Na enige wachttijd verscheen de consul achter het middelste loket. Loket 6. Hij droeg geen stropdas. Weer waren we blij dat we de tweede waren. We konden dus weer de kunst afkijken. Toen de man voor ons klaar was pakte de consul ons dossier en bestudeerde het voordat hij ons riep. Eigenlijk was dat het spannendste moment van de dag. Hij moest immers de beslissing nemen. Hij heette ons welkom en we moesten opnieuw een vingerafdruk af laten nemen. Kennelijk geeft de computer dan een willekeurige vinger aan en die je dan moet tonen. Akkoord. De vingerafdruk was nog niet veranderd. Daarna pakte hij onze aanvraagformulieren en vroeg of dat onze formulieren waren. We moesten letterlijk zweren dat dat de formulieren waren die we hadden ingevuld. Daarna moesten we ze ondertekenen. Een gezellig babbeltje zat er ook in. Hij gaf aan dat dit toch wel het beste moment was om te emigreren. Een nieuwe start voor ons, samen met een nieuwe start voor de USA. Een aardige man. Echt. Toch had ik de indruk dat hij niet helemáál alleen het besluit nam. Volgens mij staat de man in directe verbinding met de VS of met de ambassade in Den Haag en kreeg hij van daar het fiat dat formeel alles akkoord was. Uiteindelijk neemt hij natuurlijk uiteindelijk zelf het besluit. Maar goed. Na enige uitleg over wat we konden verwachten (de paspoorten samen met een verzegeld pakket voor de immigratiedienst in de VS). Hij legde uit dat zodra we in de VS aankomen we ons moeten melden bij de ISCIS, waar we een nieuw stempel in ons paspoort krijgen. Dat stempel maakt dan van ons een permanent resident. Dit stempel geldt dus al als Green card totdat je de echte kaart binnen hebt. Je kunt met dit stempel al werken. Hij legde uit dat je op dat moment ook weer heen en weer naar Nederland kunt reizen om je zaken verder af te handelen. We hoorden dus toch allemaal nieuwe dingen. Nou, vervolgens werden we gefeliciteerd en konden we vertrekken. Nog even met Armin en Sisca zitten praten en daarna weg. Terug naar huis. Wachten op onze paspoorten. Toen we weer in Driebergen-Zeist op het station arriveerden regende het aanzienlijk. Wij naar de auto en weer op weg naar huis. Toen we even onder weg waren zag ik dat er een paar stukjes geel papier op de voorruit zaten. Toch maar even gestopt, bleek het een bekeuring te zijn. Nou ja, op de kosten van deze dag kon dit er ook wel bij. Nou, een heftige dag dus kan ik wel zeggen. 's Avonds waren we dan ook doodop. We zijn daarom maar bijtijds naar bed gegaan want de volgende morgen moesten we weer gewoon naar ons werk. Ja gewoon werken. Dat heeft nu wel iets bizars.
Nou, het was een spannende, bizarre maar vooral en hoogst interessante dag.

De visa

Op maandag 26 januari 2009, dus al vier dagen na ons bezoek aan het consulaat, werden onze visa door de post aangeboden. Toevallig had ik zaterdag de postbode, die bij ons altijd de pakjes en de aangetekende stukken bezorgt, gesproken en had al verteld dat ik een pakje verwachtte en dat ik de hele week niet thuis zou zijn overdag. Reden genoeg om maandag dus een briefje van de postbode te vinden waarop stond dat ik het aangetekende stuk bij het postkantoor kon ophalen. Ik dus dinsdag naar het postkantoor; het pakketje opgehaald. Zoals verwacht waren het onze twee paspoorten met daarin de visa en twee verzegelde pakjes die we op het immigratiebureau in de VS moesten afgeven.
De visa zijn een half jaar geldig. We moeten dus binnen dat halve jaar naar de VS om de formaliteiten daar af te ronden. Zodra we daar aankomen moeten we een stempel op ons visum halen, en onze Green Card aanvragen. Uiteraard natuurlijk ook een Social Security Nummer (SSN). Pas dan kunnen we echt aan de gang.

Het boeken van de vlucht

Nu we de visa in huis hadden leek het ons ook maar beter om meteen spijkers met koppen te slaan. Dus op 1 februari 2009 hebben we, na enig zoekwerk, Ymkje is daar heel vaardig in, onze vlucht geboekt.

Op 26 mei 2009 - 09:30 vertrekken wij uit Düsseldorf richting Atlanta Hartfield-Jackson Airport waar we om 13:10 plaatselijke tijd aankomen.
Om 14:42 vliegen we dan verder naar Dayton James Cox Airport, waar de dan om 16:14 aankomen.
In Nederland is het dan kwart over tien 's avonds. Een reistijd dus van in totaal 13:44 uur van vliegveld tot vliegveld. Als je van huis tot huis rekent komt daar nog eens ongeveer 4 uur en 45 minuten bij.